share

About Us

Google+ Badge

Popular Posts

About

VIRAL

Πήγαμε Εκεί που Πηγαίνουν τα Κατοικίδια όταν Πεθαίνουν

- Δεν υπάρχουν σχόλια


Το κοιμητήριο Αγ. Φραγκίσκος είναι ο «παράδεισος» των κατοικίδιων ζώων.



Θυμάμαι και τον παππού μου, που όταν πέθανε το μουλάρι που είχε, ούτε κι εγώ ξέρω πόσα χρόνια, το μόνο που βρήκε να πει -με μάτια δακρυσμένα είν' αλήθεια- είναι: «Ο Μαρής ψόφησε». Τον πέταξαν σε μια χωματερή. Αυτή ήταν η κηδεία του μαζί με τα λίγα δάκρυα του παππού. Άλλαξαν οι εποχές στα σίγουρα.
Με δανεικό αμάξι βγαίνουμε στην Εθνική με τον Φάνη να επισκεφτούμε ένα νεκροταφείο κατοικίδιων. Περίεργο. Ούτε που φανταζόμουν ότι υπάρχει. Ο Φάνης οδηγεί κι εγώ αναρωτιέμαι αν η ατμόσφαιρα θα είναι τόσο βαριά όπως στα νεκροταφεία των ανθρώπων. Θα έχει άραγε την ίδια θλίψη ο χώρος;
Στο κοιμητήριο ζώων Αγ. Φραγκίσκος, το παλαιότερο στην Ελλάδα -ιδρύθηκε το 1984- μας υποδέχονται δυο σκυλιά γαυγίζοντας. Ο Άρτι, ο υπάλληλος, ανοίγει τη σιδερένια πόρτα και μας βάζει μέσα. Φοράει καπέλο. Είναι γύρω στα 30. Το κοιμητήριο, γεμάτο δέντρα. Βλέπουμε από απόσταση τους μικρούς τάφους.
VICE: Ποια ακριβώς είναι η διαδικασία ταφής;
Άρτι: Συνήθως μας παίρνουν τηλέφωνο και πάμε και παίρνουμε εμείς το νεκρό σκυλάκι ή γατάκι ή ό,τι ζώο είναι. Το φέρνουμε εδώ, έχω ανοίξει ήδη το χώρο εγώ και το κηδεύουμε.
Οι ιδιοκτήτες του δεν είναι εδώ;
Φυσικά και είναι. Καμιά φορά- πιο σπάνια βέβαια- τα φέρνουν και οι ίδιοι.
Η ατμόσφαιρα, βαριά;
Δυστυχώς υπάρχει πολύς κόσμος που υποφέρει εδώ. Κλαίνε, χτυπιούνται. Πόνος μεγάλος. Σα να έχει πεθάνει άνθρωπος. Δεν έχει διαφορά.
Ο Άρτι ξεφυσά κι εγώ κοιτάω γύρω. Του προτείνω να περπατήσουμε στους διαδρόμους με τα μνήματα. Φωτογραφίες παντού, ημερομηνίες, ονόματα. Ξαβιέ, Σούζυ, Μάιρα, Λάκης, Βεργίνα, Φρόιντ, Ατζελίνα, Μπέμπα, Κεφτεδάκος, Μπιάνκο, Τζέρι, Μπρούνο. Ρωτάω αν έρχονται επισκέψεις οι ιδιοκτήτες. «Τα Σαββατοκύριακα έρχονται αρκετοί. Κάθονται, περιποιούνται τους τάφους κι ύστερα από λίγο φεύγουν».
Σε έναν από τους μικρούς τάφους διαβάζω:
Ρεξάκος
Ο καλύτερος φιλαράκος.
1/11/96- 17/3/2007
Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε και ζήσαμε μια ολόκληρη ζωή μαζί. Ήσουν, είσαι και θα είσαι ο γλυκός, ο καλός, ο πιστός, ο ξεχωριστός, ο αγαπημένος φίλος και φύλακάς μας. Σε ευχαριστούμε Ρεξάκο για την αγάπη και την αφοσίωση σου. Θα σε θυμόμαστε όλοι και θα μείνεις, έχοντας τη δική σου ξεχωριστή θέση, για πάντα μέσα στις καρδιές μας, αγαπημένε μας Ρεξάκο. Καλό ταξίδι φίλε.
Ο ιδιοκτήτης του Ρεξάκου, λέει ο Άρτι, επί δυο ολόκληρα χρόνια ερχόταν καθημερινά. Περιποιόταν τον τάφο, τον έπλενε, μιλούσε στο νεκρό του φίλο. Είχε στενοχωρηθεί πάρα πολύ αυτός, μου λέει. Δεν είχε κι αδέλφια και είχε δεθεί πολύ με το σκυλάκι του. Και μετά που πέρασαν τα δυο χρόνια, ερχόταν αλλά όχι καθημερινά πια.
«Ένας άλλος κύριος έχει ένα σκυλάκι εδώ, τη Σίμπα και έρχεται κάθε Τετάρτη και Κυριακή φέρνοντας κουκλάκια. Παίρνει αυτά που είχε αφήσει πριν, τα πλένει, τα καθαρίζει και έρχεται την επόμενη φορά και τα αλλάζει. Κάθε Τετάρτη και Κυριακή η ίδια δουλειά».
Διάβασα κάπου ότι ο δεσμός μεταξύ του ανθρώπου κι ενός ζώου μπορεί να είναι πολύ έντονος και στενός με έναν τρόπο διαφορετικό από τις ανθρώπινες σχέσεις. Όπως η φροντίδα για ένα παιδί που δε μεγαλώνει. Οι περισσότεροι άνθρωποι διστάζουν να τοποθετήσουν τη θλίψη ενός ιδιοκτήτη ζώου στο ίδιο επίπεδο με εκείνον κάποιου που έχει χάσει δικό του άνθρωπο. Το πένθος όμως είναι πένθος. Άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ κάποιο κατοικίδιο είναι δύσκολο να καταλάβουν. Εύκολα θα πούνε σε κάποιον που έχασε ένα σκυλάκι να πάρει τα πάνω του ή απλά να πάρει ένα άλλο. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Η παρακάτω επιγραφή το επιβεβαιώνει.
Γούφης
18 ετών
15/3/1993-20/4/2011
Δεν ήσουν ποτέ ένα κατοικίδιο, ήσουν μέλος της οικογένειας και μαζί σου χάθηκε ένα πολύτιμο μέρος της για πάντα. Θα είσαι για πάντα στην καρδιά μας. Δε θα περάσει μέρα που να μη μας λείπεις μέχρι να ξανασυναντηθούμε.
Πρέπει να ομολογήσω ότι πολλοί από αυτούς τους τάφους είναι κιτς κι έχουν πάνω τους της παναγιάς τα μάτια. Από καντηλάκια μέχρι ομπρέλες και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Η ησυχία όμως, εκεί, δε σου αφήνει περιθώρια για ειρωνείες. Ο καθένας αγαπάει με τον τρόπο του και το εκφράζει όπως μπορεί. Ό,τι ζώο κι αν είχε. Στο νεκροταφείο άλλωστε υπάρχουν διάφορα είδη κατοικίδιων: σκυλάκια, γατάκια, μάινες, παπαγάλοι, κουνελάκια, σαύρες μέχρι κι ένα ιγκουάννα. Στο παρελθόν έχουν ταφεί και δυο άλογα εκεί.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο στενό-χωρη όταν διαβάζεις επιγραφές ιδιοκτητών που βρίσκονται σχεδόν σε απόγνωση. Ξεχωρίζω μιας κυρίας που δηλώνει ανοιχτά ότι περιμένει κι εύχεται να «φύγει» κι αυτή γρήγορα για να ξανασυναντήσει το αγαπημένο της σκυλάκι. Κανένας άνθρωπος δεν την αγάπησε όπως ο σκύλος της λέει. Οι περισσότεροι την εγκατέλειψαν στα δύσκολα. Τι να πει κανείς; Ή μήπως τίποτα;
Άραγε ο κ. Ιπποκράτης Σαββούρας παλιός κτηνίατρος και πρώην βουλευτής της ΝΔ τα είχε υπόψη του όλα αυτά όταν αποφάσισε να φτιάξει το κοιμητήριο; «Ο κ. Σαββούρας είδε αντίστοιχα κοιμητήρια στην Αμερική και από τη μεγάλη του αγάπη για τα ζώα αποφάσισε κι αυτός να φτιάξει ένα. Το πρώτο μάλιστα στην Ελλάδα. Είκοσιεννιά χρόνια λειτουργίας μετράει ο Αγ. Φραγκίσκος».
Και οι τιμές πού κυμαίνονται τον ρωτάω. «Από 100 μέχρι 150 ευρώ μου λέει. Χωρίς τα μάρμαρα όμως. Αυτά τα φέρνει ο ιδιοκτήτης. Ή ό,τι άλλο διαλέξει για μνήμα».
«Αυτό εμπεριέχει και την παραμονή για δυο χρόνια», συνεχίζει ο Άρτι. Μετά ο ιδιοκτήτης μπορεί είτε να ανανεώσει τη διαμονή (50 ευρώ το χρόνο) είτε να κάνει εκταφή. Πολλοί παίρνουν τα οστά και τα βάζουν στην αυλή τους ή τα αφήνουν εδώ και τα βάζω εγώ σε έναν ομαδικό τάφο.
Ξέρω πολλούς ιδιοκτήτες, λέω στον Άρτι, που θάβουν τα σκυλιά τους στον κηπάκο, ή στο βουνό. Μου λέει ότι τα καταλαβαίνει και τα δυο. Κάποιοι ίσως τα θέλουν κοντά τους. Με την εκδοχή του βουνού όμως μπορεί να έχεις μπλεξίματα, μου τονίζει. «Εμείς εδώ δουλεύουμε 24 ώρες το 24ωρο. Μπορείς να μας πάρεις ό,τι ώρα να 'ναι. Τις προάλλες πήγα και πήρα ένα σκυλάκι στις 2.30 τα ξημερώματα. Η γυναίκα που το είχε ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και ο άντρας της ήθελε να κάνουμε την ταφή άμεσα».
Το βλέμμα μου σκαλώνει και σ' άλλους τάφους:
Λούνα
12 ετών
18/2/2011
Η πριγκίπισσα μας
Μέλι
Irish shelter
1995-2007
Δεν έφυγες ποτέ
Φέλιξ
11 ετών
7/4/2013
Ήσουν ο καλύτερός μου φίλος
Τίτης
15, 5 ετών
9/2/2011
Απέραντο το κενό που μου άφησες
Η μαμά σου
Η ώρα έχει περάσει. Ευχαριστώ πολύ Άρτι, λέω και ετοιμάζομαι να φύγουμε. Ο Φάνης με περιμένει. Ο Άρτι μας κερνάει λίγο νερό και κατευθυνόμαστε προς το αμάξι. Κοιτάω πίσω και απαντάω στο αρχικό μου ερώτημα. Η ατμόσφαιρα σε ένα νεκροταφείο που έχει ζώα θαμμένα αντί γι ανθρώπους είναι γεμάτη αγάπη.



πηγη : www.vice.com

Ο σκύλος σου δεν είναι ημίαιμος! Οι καινούριες ράτσες σκύλων που σίγουρα δεν ήξερες (pics)

- Δεν υπάρχουν σχόλια

Μπορεί να νομίζεις πως το σκυλάκι σου είναι ημίαιμο, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχύει…
Τα τελευταία χρόνια, έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες καινούριες ράτσες που προέρχονται από τις διασταυρώσεις... ρατσάτων. Για παράδειγμα, αν έχεις ένα Λαμπραντόρ και ξεφύγει της προσοχής σου και ζευγαρώσει με ένα Πουντλ, τότε τα κουταβάκια δεν θα είναι ημίαιμα, αλλά θα ανήκουν σε μια καινούρια ράτσα που λέγεται Λαμπραντούντλ.


Από το 2006 έχουν δημιουργηθεί 115 καινούριες ράτσες ενώ μόνο το 2016 886 ακόμα! Ο Άντριου Μίλερ, του Cross Vets που ειδικεύεται στην δημιουργία νέων ρατσών σκύλων δήλωσε: «Υπάρχει μεγάλη ζήτηση για Πουντλ και Κινγκ Τσαρλς. Τα σκυλιά από διασταυρώσεις είναι συνήθως φιλικά και ιδανικά για οικογένειες. Δεν δημιουργούν αλλεργίες. Μάλιστα, η Τζένιφερ Άνιστον έχει ένα Λαμπραντούντλ και ο Σιλβέστερ Σταλόνε ένα Παγκλ».
Τα Λαμπραντούντλ ήταν τα πρώτα σκυλιά που δημιουργήθηκαν, με την πρώτη διασταύρωση Λαμπραντόρ και Πουντλ να λαμβάνει χώρα το 1988 στην Αυστραλία, από τον Γουόλι Κόχραν.
Τότε, είχε λάβει πολλά αιτήματα από μια τυφλή γυναίκα που ζούσε στη Χαβάη και ήθελε έναν σκύλο οδηγό αλλά είχε πρόβλημα επειδή ο σύζυγος της ήταν αλλεργικός. Έστειλε σάλιο και τρίχες από 33 διαφορετικά Πουντλ στη Χαβάη. Ο σύζυγος της γυναίκας έβγαλε αλλεργίες. Ο κ. Κόχραν σκέφτηκε να διασταυρώσει ένα Πουντλ με ένα Λαμπραντόρ, έτσι γεννήθηκε το Λαμπραντούντλ.
Δείτε όλες τις καινούριες ράτσες:

Σόρκι (Σιχ Τσου με Γιορκσάιρ Τεριέ)



Αριστερά το Καβαπού (Κινγκ Τσαρλς με Πουντλ) και δεξιά το Πουντλ


Γκόλντεν Ντουντλ (Γκόλντεν Ριτρίβερ με Πουντλ)



Μάλτιπου (Μαλτέζ με Πουντλ)



Παγκλ (Παγκ με Μπιγκλ)



Κόκαπου (Κόκερ Σπάνιελ και Πουντλ)



Λαμπραντουντλ (Λαμπραντόρ με Πουντλ)



Τζακαχουάχουα (Τζακ Ράσελ με Τσιουάουα)



Σπρόκερ (Σπρίνγκερ Σπάνιελ με Κόκερ Σπάνιελ)




πηγη : http://www.koolnews.gr/

Διαβάστε αυτή την αληθινή ιστορία : O σκύλος που έσωσε μια ολόκληρη πόλη από βέβαιο χαμό

- Δεν υπάρχουν σχόλια


Η ηρωική ιστορία του Μπάλτο που αψήφησε όλα τα εμπόδια για να μεταφέρει φάρμακα σε μια επιδημία διφθερίτιδας
Είμαστε στον Ιανουάριο του 1925 στην Αλάσκα, όταν ο βαρύς αλπικός χειμώνας δεν θα ήταν το μόνο δεινό που θα μάστιζε την πόλη Νομ εκείνη τη χρονιά.
Ο γιατρός της πόλης των 2.000 νοματαίων άρχισε να αναγνωρίζει παντού συμπτώματα ενός θανάσιμου λοιμώδους νοσήματος και σύντομα θα καταλάβαινε πως η πόλη είχε χτυπηθεί από επιδημία διφθερίτιδας.
Το Άνκορατζ, πάνω από 800 χιλιόμετρα μακριά, ήταν το κοντινότερο μέρος με ικανό απόθεμα φαρμάκων, μόνο που η κακοκαιρία το έκανε απροσπέλαστο.
Η παροιμιώδης βαρυχειμωνιά της Αλάσκας, εκεί που οι θερμοκρασίες κλειδώνουν ακόμα και στους -40 βαθμούς Κελσίου και το χιόνι και ο πάγος μετριούνται σε μέτρα, προσυπέγραφε τον βέβαιο θάνατο της πόλης.


Τα αεροπλάνα δεν πετούσαν και το μοναδικό ανοιχτό μονοπάτι ήταν ένας εμπορικός δρόμος μήκους 1.000 χιλιομέτρων που συνέδεε τη Νομ με τον σιδηροδρομικό σταθμό της Νενάνα. Με έλκηθρο, το ταξίδι θα έπαιρνε κάνα μήνα, πολύ αργά δηλαδή για να περιοριστεί η πανδημία που απειλούσε τις ζωές όλων των κατοίκων.
Μια σκυταλοδρομία ζωής θα ήταν η μοναδική λύση, αν και έμοιαζε σαν παραμύθι, μιας και η διφθερίτιδα αποδείχθηκε εντωμεταξύ ιδιαιτέρως μεταδοτική και το αντίδοτο παραήταν μακριά. Κι εκεί που έμοιαζαν όλα χαμένα και η πόλη καταδικασμένη, εκεί μπαίνει στην ιστορία μας ο Μπάλτο!
Σήμερα δεν είναι εύκολο να αποτιμήσει κανείς τη φονική σημασία μιας επιδημίας διφθερίτιδας, μιας και η λοιμώδης νόσος έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη Δύση με τον αποτελεσματικό εμβολιασμό. Στη δεκαετία του 1920 θέριζε όμως και όλες οι ανεπτυγμένες χώρες την έτρεμαν. Μέχρι το 1921 εξάλλου περισσότεροι από 15.000 αμερικανοί πολίτες είχαν πεθάνει από το κορυνοβακτηρίδιο της διφθερίτιδας.
Η νόσος αποτελούσε μεγάλο πονοκέφαλο για τις απομονωμένες πόλεις, καθώς τα φάρμακα αποθηκεύονταν σχεδόν αποκλειστικά σε μεγάλα αστικά κέντρα. Στην περίπτωση της Νομ, για παράδειγμα, η μόνη θεραπεία -ο αντιδιφθεριτικός ορός- βρισκόταν στο Άνκορατζ, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Προσθέστε εδώ τον βάναυσο αλπικό χειμώνα της Αλάσκας που καθιστά επικοινωνίες, εμπόριο και μεταφορές αδύνατες, και ο θάνατος ήταν προ των πυλών για τους ασθενείς της Νομ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λήφθηκε η απέλπιδα απόφαση να προσπαθήσει ένα τσούρμο ελκήθρων να φτιάξει μια γέφυρα επικοινωνίας και να σώσει τη ζωή των κατοίκων…

Η Μεγάλη Κούρσα του Ελέους

baaltoodfooggerefd1
Γνωστός και ως Αγώνας Ορού της Νομ, η τιτάνια απόπειρα του 1925 θα γεννούσε έναν παράπλευρο ήρωα από αυτούς που σπάνια αναγνωρίζει ο άνθρωπος εκτός της δικής του επικράτειας. Με τον μοναδικό ανοιχτό δρόμο να μετρά το αστρονομικό νούμερο των 1.000 και πλέον χιλιόμετρων μέσα στις παγωμένες ερημιές της Αλάσκας, ο κατακερματισμός της διαδρομής ήταν μονόδρομος αν ήθελαν να φτάσουν τα φάρμακα σε λιγότερο από έναν μήνα.
Μέχρι τις 27 Ιανουαρίου 1925 ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει η κούρσα της ζωής. Ο οδηγός ελκήθρου «Τρελός Μπιλ» Σάνον παρέλαβε τον μαγικό ορό από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Νενάνα, με το που κατέφτασε εκεί με κατεπείγον δρομολόγιο από το Άνκορατζ δηλαδή, και ως πρώτος δρομέας πήρε τον δρόμο για τη Νομ.
baaltoodfooggerefd2
Αυτός και τα σκυλιά του παράδερναν στο ανείπωτο κρύο (στους -50 βαθμούς είχε καταποντιστεί εκείνον τον χειμώνα το θερμόμετρο), δίνοντας μια άνιση μάχη με τα αφιλόξενα καιρικά στοιχεία. Τέσσερα χάσκι του πέθαναν στην πορεία και εκείνος λίγο έλειψε να χάσει τη μύτη του από κρυοπάγημα. Κόντρα όμως σε κάθε πρόβλεψη, ο «Τρελός Μπιλ» παρέδωσε τον θεραπευτικό ορό στον επόμενο οδηγό.
Αυτό έγινε αρκετές φορές πριν φτάσουν τα φάρμακα στον Λέονχαρντ Σεπάλα, έναν νορβηγό οδηγό ελκήθρου με θρυλικές ικανότητες που ζούσε πια στη Νομ. Εκείνος είχε προμηθευτεί λίγα χρόνια πρωτύτερα μια σειρά από σιβηριανά χάσκι, τα οποία επιστράτευσε για τον δικό του μαραθώνιο, μιας και ήταν το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής.
baaltoodfooggerefd3
Επικεφαλής των σκυλιών ήταν ο θρυλικός γερόλυκος Τόγκο, ένα 12χρονο χάσκι που είχε αποδείξει την αξία του στα δύσκολα. Ο Τόγκο οδήγησε αγέρωχα την αγέλη των χάσκι σε μια απόσταση μεγαλύτερη των 170 χιλιομέτρων, στο πιο κακοτράχαλο μάλιστα κομμάτι της διαδρομής, μέσα από παγωμένες λίμνες και πάνω στο όρος Μικρό ΜακΚίνλεϊ σε υψόμετρο 1.500 μέτρων.
Ο Σεπάλα έδωσε κατόπιν το πολύτιμο φορτίο στον Τσάρλι Όλσον, τον προτελευταίο οδηγό της Μεγάλης Κούρσας του Ελέους. Αυτός πέρασε τις δικές του περιπέτειες μέχρι να φτάσει στο σημείο που τον περίμενε ο Νορβηγός Γκούναρ Κάασεν, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με το τελευταίο κομμάτι του δρόμου ως τη Νομ. Θα ήταν ωστόσο τα δικά του 90 χιλιόμετρα αυτά που θα έγραφαν Ιστορία, καθώς με τον Κάασεν θα συναντήσουμε και τον Μπάλτο, τον απροσδόκητο ήρωα της περιπέτειάς μας…

Ο Μπάλτο που λατρεύτηκε ως σωτήρας

baaltoodfooggerefd4
Πριν από την Κούρσα του Ελέους, κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τη μοίρα του ασπρόμαυρου χάσκι. Δεν ήταν εξάλλου παρά ένα ράθυμο σκυλί τριών ετών που τοποθετούνταν πάντα στις τελευταίες θέσεις του ελκήθρου, εκεί δηλαδή που κανένας οδηγός δεν θα έβαζε τα καλύτερα σκυλιά του. Ήταν σκύλος εργασίας και όχι σκύλος οδηγός, κι αυτό έχει όσο να πεις τη σημασία του για τη στιγμή που θα χτυπούσε την πόρτα του Μπάλτο η Ιστορία η ίδια.
Κι όμως, για άγνωστο λόγο ο πολύπειρος Κάασεν επέλεξε τον Μπάλτο να οδηγήσει την αγέλη των χάσκι και να γράψει μια λαμπρή ιστορία επιτυχίας κόντρα σε κάθε πιθανότητα. Όχι τον Φοξ του, τον πολύπειρο οδηγό, αλλά τον νεοφώτιστο Μπάλτο. Όταν η αποστολή μπήκε στη Νομ στις 2 Φεβρουαρίου και παρέδωσε τα πολυπόθητα φάρμακα στην τοπική κλινική του ενός γιατρού και των 25 κρεβατιών, η Μεγάλη Κούρσα του Ελέους τα είχε καταφέρει και με το παραπάνω έπειτα από μόλις έξι μέρες.
baaltoodfooggerefd5
Τι ήταν όμως αυτό που έστεψε ήρωα τον Μπάλτο (και τον Κάασεν) των τελευταίων 90 χιλιομέτρων και όχι ένα από τα άλλα 150 σκυλιά (ή τους 20 οδηγούς) που είχαν διανύσει την υπόλοιπη διαδρομή των 900 και πλέον χιλιομέτρων; Το γεγονός φυσικά ότι ο άπειρος Μπάλτο έπεσε σε χιονοθύελλα στους -31 βαθμούς Κελσίου και δεν έχασε τον δρόμο!
Συνέχισε να βαδίζει στο μονοπάτι χωρίς να ξεστρατίσει ούτε στιγμή, παρά το γεγονός ότι η ορατότητα ήταν μηδαμινή. Ταυτοχρόνως, έσωσε την αποστολή σε μια περιπέτεια στο ποτάμι Τόπκοκ και συνέχιζε να βαδίζει αγέρωχα ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, καθώς καιρός για στάσεις δεν υπήρχε.
baaltoodfooggerefd6
Κάασεν και Μπάλτο είδαν μάλιστα μια βοηθητική αποστολή που είχε σταλεί για τα τελευταία χιλιόμετρα της κούρσας να κοιμάται και αποφάσισαν να συνεχίσουν παρά την εξοντωτική κούραση. Κι έτσι όταν μπήκαν στη Νομ με τον θεραπευτικό ορό και όλοι έτρεχαν να συγχαρούν τον Κάασεν, εκείνος έδειχνε τον γενναίο του σκύλο ως τον απόλυτο ήρωα της οδύσσειας.
Ο μοναδικός γιατρός της Νομ κατάφερε να σώσει τους πολίτες και να περιορίσει την επιδημία, αφήνοντας τη διφθερίτιδα να διεκδικήσει μόλις πέντε (ή έξι ή εφτά, κατ’ άλλες πηγές) ανθρώπινες ζωές…

Ο περιπετειώδης απόηχος

baaltoodfooggerefd8
Ο Σεπάλα και το αστέρι του Τόγκο, που ήταν εξάλλου θρύλος πολύ πριν από την κούρσα του 1925, ζήλεψαν όμως τη δόξα του Μπάλτο και του Κάασεν, ιδιαίτερα όταν τους συνεχάρη ο ίδιος ο πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ! Κι αν ομολογουμένως η δόξα για το κατόρθωμα έπρεπε να απλωθεί πάνω απ’ όλους τους οδηγούς και τα δεκάδες σκυλιά, ήταν ο Μπάλτο αυτός που έκλεβε την αγάπη του κοινού και την πραγματική λατρεία του Τύπου.
Ο Σεπάλα έκανε βέβαια τα δικά του κουμάντα, κι έτσι όταν ο ίδιος ο Ρόαλντ Αμούνδσεν βράβευσε τον νορβηγό οδηγό και τον Τόγκο στη Νέα Υόρκη, ο Μπάλτο έμεινε στην απέξω. Όλοι οι κάτοικοι της Νομ θυμούνταν όμως την αγωνιώδη έκφραση της μουσούδας του Μπάλτο όταν ορμούσε στην πόλη, μια γκριμάτσα που σφηνώθηκε στο μυαλό τους και κανείς δεν μπορούσε να βγάλει.
baaltoodfooggerefd14
Η Νέα Υόρκη τίμησε τον γενναίο σκύλο με ένα άγαλμά του στο Σέντραλ Παρκ του Μανχάταν έναν χρόνο μετά τον άθλο του, το οποίο θαυμάζουν ακόμα και σήμερα οι περαστικοί. Και βέβαια όταν πέθανε το 1933, στα 14 του χρόνια πια, το σώμα του ταριχεύτηκε και εκτίθεται έκτοτε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κλίβελαντ.
Ο Μπάλτο ήταν μέχρι τότε διασημότητα πρώτου μεγέθους, οργώνοντας με τον Κάασεν τα μήκη και τα πλάτη των ΗΠΑ, καθώς όλοι ήθελαν να τον δουν από κοντά και να χαϊδέψουν το φουντωτό του τρίχωμα. Ο δήμαρχος του Λος Άντζελες του έφτιαξε ένα κλειδί της πόλης σε σχήμα κόκαλου και του το παρέδωσε μπροστά από το δημαρχείο, την ίδια ώρα που το μεγαλύτερο αστέρι του βωβού σινεμά, η ίδια η Μέρι Πίκφορντ, έβαλε ένα στεφάνι γύρω από τον τριχωτό λαιμό του.
baaltoodfooggerefd12
Ποιήματα, τραγούδια και ταινίες έγιναν για τον Μπάλτο και δεκάδες χιλιάδες παιδιά τού έγραφαν συγχαρητήριες επιστολές γεμάτες ευγνωμοσύνη. Χιλιάδες δολάρια μαζεύτηκαν επίσης σε φιλανθρωπικές δράσεις με τον Μπάλτο, που όλα τους πήγαν για καλό σκοπό. Η τύχη του ηρωικού χάσκι δεν θα συνέχιζε όμως στο ίδιο μοτίβο.
Κάποια στιγμή ο Κάασεν θέλησε να επιστρέψει στην Αλάσκα και μόλις το έκανε, η εταιρία που είχε χρηματοδοτήσει τη μεγαλειώδη τουρνέ του στις ΗΠΑ του τα πήρε όλα. Τα έβγαλε σε δημοπρασία και κατέληξαν τελικά σε ένα μουσείο με φρικιά του Λος Άντζελες.
baaltoodfooggerefd9
Ο Μπάλτο δεν ήταν όμως φτιαγμένος για σόου, κι έτσι ήταν κλεισμένος σε ένα κλουβί και υποσιτισμένος. Εκεί τον βρήκε ταλαίπωρο ένας παλιός θηριοδαμαστής που ήταν τώρα επιτυχημένος επιχειρηματίας και πλήρωσε όσο-όσο για να τον σώσει από τη συμφορά. Ακόμα και τοπικές εφημερίδες επιστράτευσε για να γράψουν για το δράμα του Μπάλτο.
Το χάσκι και οι παλιοί του συνοδοιπόροι κατέληξαν στον ζωολογικό κήπο του Κλίβελαντ και έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό στις 19 Μαρτίου 1927. Το 1965, ο πατέρας των πιο διάσημων παπιών του κόσμου, Καρλ Μπαρκς, παρουσίασε έναν σκύλο-ήρωα στις περιπέτειες του Θείου Σκρουτζ που τον είπε «Μπάρκο». Δεν ήταν παρά φόρος τιμής στον Μπάλτο.
baaltoodfooggerefd7
Ο παραγνωρισμένος ήρωας της ιστορίας μας όμως, ο Τόγκο του Σεπάλα, δεν έλεγε να εγκαταλείψει την κούρσα της φήμης. Είχε καλύψει εξάλλου το μεγαλύτερο και δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής και του άξιζαν όσο να πεις τα μετάλλια. Εκείνος είχε καλύψει κοντά 170 χιλιόμετρα, τα περισσότερα από κάθε άλλο οδηγό και σκύλο, και περνούσε στα «ψιλά» της Ιστορίας.
Όταν μάλιστα ο Σεπάλα έμαθε τα νέα για το άγαλμα του Μπάλτο στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, ξεσπάθωσε: «Ήταν σχεδόν περισσότερο απ’ όσο μπορούσα να αντέξω όταν το ‘‘σκυλί των εφημερίδων’’ Μπάλτο έγινε άγαλμα για το ‘‘ένδοξο επίτευγμά’’ του». Σεπάλα και Τόγκο όργωσαν επίσης τις ΗΠΑ διεκδικώντας κομμάτι της πίτας. Κάποια στιγμή ο Νορβηγός πούλησε τα σκυλιά του σε ένα εκτροφείο χάσκι, επιστρέφοντας ωστόσο μια στο τόσο για να δει τον παλιόφιλό του. Όταν πέθανε ο Τόγκο το 1929, ταριχεύτηκε και εκτίθεται έκτοτε σε μουσείο της Αλάσκας.
baaltoodfooggerefd13
Ό,τι κι αν έκανε όμως ο Σεπάλα, η εικόνα του εξουθενωμένου Μπάλτο που έμπαινε θριαμβευτής στη Νομ δεν ξεθώριασε ποτέ από τους ανθρώπους που τον είχαν τόσο ανάγκη και συνέχισαν να πίνουν νερό στο όνομά του χωρίς να εμπλακούν ποτέ στις μαρκετίστικες προσπάθειες των δυο οδηγών να πιάσουν την καλή με αιχμή του δόρατος τα ηρωικά σκυλιά τους…



πηγη : http://mikrometoxos.gr/

Σκύλος έσωσε 21 μηνών κοριτσάκι από πνιγμό

- Δεν υπάρχουν σχόλια


Ο Rufus έσωσε ένα βρέφος από πνιγμό και έγινε ήρωας. Η 21 μηνών Betsy, από τη Μεγάλη Βρετανία, ήταν άρρωστη μέρες και η μητέρα της ξαγρυπνούσε στο πλευρό της παρέα με τον σκύλο της οικογένειας.

Κάποια στιγμή η μητέρα της μικρής, Emily, πήγε να ξαπλώσει στο κρεβάτι της, έχοντας την εντύπωση πως η κορούλα της είναι καλύτερα.

Ξαφνικά μέσα στη νύχτα ο Rufus άρχισε να γαβγίζει και να τραβάει το μανίκι της Emily. 


src="http://www.real.gr/filescalendar/2017/January/newego_LARGE_t_248861_107375324.JPG" style="border: none; font-family: Arial; font-size: 14px; height: 311px; width: 474px;" />

Η μητέρα κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά και έτρεξε στο δωμάτιο της μικρής που είχε δυσκολία να αναπνεύσει μιας και πνίγονταν από τον εμετό της. 

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και η Betsy σώθηκε χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση του ήρωα Rufus. 


ΠΗΓΗ: petsonly.gr


Βίντεο που διέρρευσε έχει προκαλέσει οργή για όσα υπέστη ένας σκύλος σε γυρίσματα γνωστού φιλμ

- Δεν υπάρχουν σχόλια



Βίντεο που διέρρευσε έχει προκαλέσει οργή για όσα υπέστη ένας σκύλος σε γυρίσματα γνωστού φιλμ 

To φιλμ «A Dog's Purpose» με τους Britt Robertson και Dennis Quaid έχει για πρωταγωνιστές σκύλους των οποίων παρακολουθούμε τις ζωές καθώς συνδέονται με τους ανθρώπους και τους ιδιοκτήτες του.  



 Το φιλμ που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα σε λίγες ημέρες στους κινηματογράφους λανσάρεται ως η απόλυτη ταινία για τους φιλόζωους και όσοι το είδαν πρώτοι στην κλειστή προβολή κάνουν λόγο για μια ταινία που θα κάνει όσους αγαπούν τα ζώα να κλάψουν.   

Όμως ένα βίντεο που διέρρευσε έχει καταφέρει να προκαλέσει την οργή των φιλόζωων και των οργανώσεων εναντίον της ταινίας και παράλληλα μεγάλες αντιδράσεις στο Χόλιγουντ.   Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων υπήρχε ένα λυκόσκυλο το οποίο φέρεται να κακοποιήθηκε και να κινδύνεψε με πνιγμό. Το βίντεο που διέρρευσε δείχνει έναν τρομαγμένο σκύλο να ρίχνεται κυριολεκτικά με το ζόρι σε μια δεξαμενή στην οποία έχει προκληθεί τεχνητό κύμα με μηχανήματα. Το ζώο έχει προηγουμένως προβάλλει αντιστάσεις και φαίνεται αναστατωμένο με την προοπτική να βρεθεί στο νερό παρά τις προσπάθειες που κάνει ο εκπαιδευτής. 

Στη συνέχεια το βίντεο δείχνει το σκυλί να παλεύει με το νερό που το παρασέρνει στην άκρη της δεξαμενής και τότε εμφανίζεται να βυθίζεται. Εκπαιδευτές και μερικοί ακόμη που είναι στα γυρίσματα, φαίνονται να πέφτουν εσπευσμένα στο νερό ενώ την ίδια ώρα ακούγεται μια φωνή να διατάζει τη διακοπή της καταγραφής της σκηνής. 

Το υλικό αυτό διέρρευσε από το ΤΜΖ και αρχικά προκάλεσε την αντίδραση της οργάνωσης PETA η οποία καλεί τους σινεφίλ να μη δουν την ταινία στο σινεμά και στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα κατά της κακοποίησης των ζώων. Ο φορέας επιτήρησης (American Humane Society) για τη διαχείριση των ζώων σε γυρίσματα κινηματογραφικών παραγωγών αντέδρασε επίσης ζητώντας εξηγήσεις από την παρατηρητή που είχε οριστεί να επιβλέπει τα γυρίσματα. Την ίδια ώρα φορείς και οργανώσεις για τα ζώα, αλλά και δεκάδες δημοσιεύματα εκφράζουν την οργή και την απογοήτευσή τους για όσα αποκάλυψε το βίντεο αυτό. 

 Ο σκηνοθέτης της ταινίας Lasse Hallström καταδίκασε τα όσα δείχνει το βίντεο και δηλώνει πως στα συγκεκριμένα γυρίσματα δεν ήταν εκεί για να δει ο ίδιος τι ακριβώς συνέβη με τον σκύλο. Δήλωσε πολύ ενοχλημένος με την μεταχείριση του ζώου και υποσχέθηκε διεξοδική έρευνα και τιμωρία των υπευθύνων. Πηγές από την παραγωγή της ταινίας αναφέρουν ωστόσο πως το βίντεο είναι μονταρισμένο και πως ο «Ηρακλής», ο γερμανικός ποιμενικός που πρωταγωνιστεί στη σκηνή, είναι άριστα εκπαιδευμένος σκύλος ο οποίος είναι μια χαρά στην υγεία του και δεν διέτρεξε κανέναν κίνδυνο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.




 Πηγή: www.lifo.gr

Ο σκύλος που πάλεψε με πούμα για να σώσει τα κοριτσάκια της οικογένειάς του! (ΒΙΝΤΕΟ)

- Δεν υπάρχουν σχόλια



Τα Dogo Argentino είναι από τα πολύ δυνατά σκυλιά. Αρχικά εκτράφηκαν για το κυνήγι αλλά σήμερα εκπαιδεύονται επίσης για οδηγοί τυφλών, την αστυνομία και το στρατό.
Είναι ένα δραστήριο, θαρραλέο, στοργικό, ειρηνικό και υπάκουο σκυλί. Θα υπερασπιστεί γενναία τον ιδιοκτήτη και την περιουσία. Τα Dogo Argentino έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεπτυγμένο στο ένστικτο της προστασίας της οικογένειας τους.
Στο παρακάτω βίντεο δείτε την ιστορία ενός Dogo Argentino που με κίνδυνο την ζωή του έσωσε τα δύο κοριτσάκια της οικογένειας του από τα νύχια ενός Puma. Μία μονομαχία άνιση που όμως βρήκε τα δύο ζώα ψυχοραγούν με το Dogo να αποδεικνύει πως είναι αποφασισμένο ακόμα να παλέψει μέχρι θανάτου με έναν ανώτερο «εχθρό», χάριν της οικογενείας του.





πηγη : http://dogway.gr/

A Dog's Purpose: Όταν ο καλύτερος σου φίλος είναι ένας σκύλος

- Δεν υπάρχουν σχόλια


Βασισμένο στο best-seller μυθιστόρημα του Γ. Μπρους Κάμερον, «A Dog’s Purpose», από τον σκηνοθέτη Λάσε Χάλστρομ, η ταινία ακολουθεί τη συγκινητική κι εκπληκτική ιστορία ενός αφοσιωμένου σκύλου (φωνή: Τζος Γκαντ), ο οποίος βρίσκει το νόημα της ύπαρξής του μέσα από τις ζωές των ανθρώπων με τους οποίους συνδέεται, μαθαίνοντάς τους να γελάνε και να αγαπάνε.



Λίγα λόγια για την ταινία

Κατά τη διάρκεια πέντε δεκαετιών, η αφηγηματική φωνή ενός σκύλου μας ταξιδεύει σε ένα καθηλωτικό μονοπάτι που μιλάει κατευθείαν στις καρδιές όσων έχουν αγαπήσει ένα ζώο. Αν και μετενσαρκώνεται στα σώματα πολλών σκύλων όλα αυτά τα χρόνια, είναι η άρρηκτη σχέση που αναπτύσσει με την αδελφή ψυχή του, ένα αγόρι που το λένε Ίθαν, που τον κάνει να συνεχίζει και να τον εμπνέει προκειμένου να δώσει νόημα στη ζωή του αγοριού που τόσο αγαπάει.
Το 1962, ο οκτάχρονος Ίθαν Μοντγκόμερι (Μπράις Γκέισαρ) και η μητέρα του (Τζούλιετ Ράιλανς) διασώζουν ένα κουτάβι γκόλντεν ριτρίβερ που ανακαλύπτουν να υποφέρει σε ένα ζεστό αυτοκίνητο. Παρά τις αμφιβολίες του πατέρα του Ίθαν (Λιούκ Κίρμπι), η οικογένεια υιοθετεί το κουτάβι που το ονομάζουν Μπέιλι και έκτοτε ξεκινάει η φιλία μιας ολόκληρης ζωής.
Ο Μπέιλι είναι εξ’ ολοκλήρου ευθύνη του Ίθαν. Τον ταΐζει, τον βγάζει βόλτα και τον εκπαιδεύει, μαθαίνοντάς του μοναδικά κόλπα.
Καθώς ο Ίθαν φτάνει στην εφηβεία ( Κ. Τ Άπα), ερωτεύεται για πρώτη φορά τη γοητευτική και τρυφερή Χάνα (Μπριτ Ρόμπερτσον), ενώ παράλληλα παραμένει αχώριστος με τον σκύλο του. Ξεκινώντας το κολλέγιο όμως, ο Ίθαν υποχρεώνεται να αφήσει τον πιστό του φίλο στο πατρικό του σπίτι. Κατά τη διάρκεια που ο Ίθαν φοιτά, ο Μπέιλι αρρωσταίνει και πεθαίνει.
Κι ενώ νομίζουμε ότι αυτό είναι το τέλος της σχέσης τους, ο Μπέιλι ξαναγεννιέται στο σώμα του Έλι, ενός γερμανικού ποιμενικού που δουλεύει με την αστυνομία του Σικάγο. Στη συνέχεια, ο Μπέιλι ξαναγεννιέται ως σκύλος ράτσας κόργκι με το όνομα Τίνο και μετά ως αυστραλέζικος ποιμενικός με το όνομα Μπάντι.
Αν και ο Μπέιλι δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η ψυχή του συνεχίζει να επιστρέφει ξανά και ξανά σε νέες περιπέτειες, θα συνειδητοποιήσει ότι ο σκοπός της ζωής του είναι η επανασύνδεσή του με τον αγαπημένο του, μοναδικό φίλο, τον Ίθαν.

Από 26 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σκηνοθεσία Λάσε Χάλστρομ
Σενάριο Κάθριν Μίτσον
Παραγωγή Γκάβιν Πολόουν
Ηθοποιοί Μπριτ Ρόμπερτσον, Κ. Τ Άπα, Τζον Όρτιζ, Ντένις Κουέιντ, Τζος Γκαντ
Μουσική Ρέιτσελ Πόρτμαν
Διάρκεια 120’
Είδος Δραματική
Διανομή Odeon



Πηγή : parapolitika.gr

Ο σκύλος που σώζει άλλα ζώα από φόλες!

- Δεν υπάρχουν σχόλια

Τον λένε Κίκο,είναι διασταύρωση γερμανικού ποιμενικού με μαλινουά, είναι μέλος της ομάδας του WWF στη Δαδιά και μαζί με τον αδερφό του Κούκι, είναι οι δύο πρώτοι σκύλοι - ανιχνευτές δηλητηριασμένων δολωμάτων στην Ελλάδα.  


Όπως επισημαίνει η WWF, «η χρήση της λεγόμενης "φόλας" στην ύπαιθρο απαγορεύεται στην Ελλάδα από το 1993, όμως συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Υδροκυάνιο και πολλές άλλες απαγορευμένες τοξικές ουσίες ρίχνονται στη φύση συχνά για να εξοντώσουν λύκους, αλεπούδες, ή ό,τι άλλο ενοχλεί ορισμένους ασυνείδητους. Το έγκλημα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες, ιδιαίτερα για ζώα της χώρας μας που απειλούνται με εξαφάνιση».

   
«Στις προσπάθειές μας να αποτρέψουμε την εξαφάνιση του γύπα Ασπροπάρη, που πια μετρά λιγοστά ζευγάρια σε όλη την Ελλάδα, ανακαλύψαμε ότι οι φόλες είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες θανάτου του. Κανείς δεν δηλητηριάζει τους γύπες εσκεμμένα, όμως ως καθαριστής της φύσης, ο γύπας τρώει τα πτώματα κι άρα και το δηλητήριο με το οποίο έχουν εμποτιστεί. Για να τον διασώσουμε, αποφασίσαμε να αναζητήσουμε τη βοήθεια ενός επαγγελματία ανιχνευτή», αναφέρει η Έλα Κρετ, ερευνήτρια του προγράμματος του WWF στον Έβρο και το έτερον ήμισυ του Κίκο στη ομάδα ανίχνευσης δηλητηριασμένων δολωμάτων. Έτσι, ο Ισπανός Κίκο, μαζί με τον Κούκι, βρέθηκαν στην Ελλάδα, ως οι πρώτοι σκύλοι-ανιχνευτές για δηλητηριασμένα δολώματα.
  
Η δουλειά της ομάδας ανίχνευσης δηλητηριασμένων δολωμάτων του WWF στη Δαδιά ξεκινά όταν δεχτεί ένα τηλεφώνημα ότι ένας βοσκός έχασε τα τσοπανόσκυλά του ή ένας κυνηγός το κυνηγόσκυλό του. Ωστόσο, η περιοχή έρευνας είναι συνήθως δάση ή μεγάλα λιβάδια. «Πόσο εύκολο είναι να βρει κανείς μια βελόνα στα άχυρα; Πώς θα εντοπίσουμε την πηγή της δηλητηρίασης προτού μας κοστίσει κι άλλα θύματα; Η ειδική εκπαίδευση και η αλάνθαστη μύτη του Κίκο, του επιτρέπει να οργώνει μια μεγάλη περιοχή και να αναγνωρίζει "ανωμαλίες" στις μυρωδιές που ανιχνεύει. Έτσι εντοπίζει την πηγή του κακού», λέει η Έλα.   Ο Κίκο ακολουθεί ένα πρόγραμμα αυστηρής άσκησης και ακόμα πιο αυστηρής διατροφής. «Κάθε μέρα κάνουμε μια βόλτα 6 χιλιομέτρων για να κρατήσουμε τη φόρμα μας. Όσο για τη διατροφή του, τρώει μόνο την ξηρά τροφή του και τίποτα άλλο... Αυτή είναι και η καλύτερη άμυνά του απέναντι στον κίνδυνο της φόλας για τον ίδιο».   
Όπως αναφέρει η WWF, το παιχνίδι αποτελεί το βασικότερο κίνητρο της δουλειάς του Κίκο. «Η εκπαίδευση του Κίκο για την ανίχνευση του δηλητηριασμένου δολώματος στηρίζεται στην επιβράβευση του έντονου παιχνιδιού μαζί μου, όταν καταφέρει να βρει την πηγή της δηλητηρίασης».  «H δουλειά είναι σκληρή και συχνά τα ευρήματά μας πραγματικά σοκαριστικά. Όμως, η αφοσίωση και η επιμονή του Κίκο μου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω», συνεχίζει η Έλα.


Ο Κίκο και ο Κούκι βρίσκονται στην υπηρεσία της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας (ΕΟΕ) και του WWF Ελλάς, στο πλαίσιο του προγράμματος LIFE+ «Η επιστροφή του ασπροπάρη», που έχει στόχο τη διάσωση των τελευταίων ζευγαριών του σπάνιου γύπα στα Βαλκάνια. Πεδίο δράσης των σκυλιών είναι για το μεν πρώτο το Εθνικό Πάρκο Δαδιάς, ενώ για το δεύτερο τα Μετέωρα, όπου ζουν οι απειλούμενοι ασπροπάρηδες.


Φωτογραφίες:wwf hellas
Πηγή : thepressroom.gr

Ένας σκύλος και μια γάτα εισέβαλαν σε μεξικανικό γήπεδο

- Δεν υπάρχουν σχόλια


Δεν είναι η πρώτη φορά, που ένα συμπαθέστατο ζωάκι βρίσκεται σε αγωνιστικό χώρο. Όμως στον αγώνα της Πατσούκα με την Τσιάπες για το Μεξικανικό πρωτάθλημα η συνύπαρξη ενός σκύλου και μιας γάτας προκάλεσε πολύ γέλιο.

Η αρχή έγινε με την εισβολή του συμπαθέστατου σκύλου στο 66ο λεπτό της αναμέτρησης, που κυνήγησε την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, γαύγισε στους φιλοξενούμενους και πήγε στην άλλη πλευρά, όπου οι άνθρωποι ασφάλειας της Πατσούκα τον έπιασαν και τον έβγαλαν από το γήπεδο, ύπο τις επευφημίες των οπαδών στην κερκίδα. Το ερώτημα που απασχολούσε όλους ήταν να μάθουν τι ομάδα ήταν ο σκύλος και γιατί γαύγισε μόνο στους παίκτες της Τσιάπας.

Στο τελευταίο 5λεπτο μπήκε και μια γατούλα στην γωνία του γηπέδου για να δεί από κοντά (με μεγάλη σοβαρότητα όπως φαίνεται στο βίντεο) την προσπάθεια των φιλοξενούμενων να ισοφαρίσουν, μέχρι να την κάνει με γρήγορες δρασκελιές.
Μετά το τέλος της αναμέτρησης, που έληξε τελικά 1-0, λύθηκε και η απορία για τον σκύλο: η Πατσούκα ανέβασε φωτογραφία του στα αποδυτήρια της ομάδας, που είχε επισκεφθεί κατά την διάρκεια του 90λεπτου.
πηγη : cnn.gr