share

About Us

Google+ Badge

Popular Posts

About

Κουτάβι: Η εκπαίδευση ξεκινάει... αμέσως τώρα!

 


Η πιο συχνή απορία που έχουν οι κηδεμόνες σκύλων είναι σε ποια ηλικία αρχίζει ένα κουταβάκι να εκπαιδεύεται;

 Η απάντηση είναι: «Αμέσως μόλις έρθει στο σπίτι!»

 Δυστυχώς, οι κηδεμόνες ανησυχούν περισσότερο για τα αξεσουάρ και τις λιχουδιές που πρέπει να αγοράσουν για το κουταβάκι τους και δίνουν πολύ λιγότερη σημασία στην εκπαίδευσή του, με αποτέλεσμα να μην τον καθοδηγούν σωστά (ή και καθόλου), προκαλώντας έτσι διάφορα προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

 Παρακάτω θα βρείτε πολύτιμες συμβουλές για τους τρεις πολύ σημαντικούς τομείς στην εκπαίδευση ενός κουταβιού:


1) Τουαλέτα: είναι το πιο δύσκολο και «επώδυνο» κομμάτι, για τον κηδεμόνα που θα πρέπει κάθε τόσο να μαζεύει ούρα και ακαθαρσίες απ’ όλο το σπίτι!

 Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι είτε να περιορίσουμε το κουτάβι μας σε έναν μικρότερο χώρο είτε όταν το αφήνουμε ελεύθερο σε όλο το σπίτι να το έχουμε πάντα υπό επιτήρηση, ώστε να προλαβαίνουμε τυχόν ατυχήματα.

 Στην πρώτη περίπτωση, περιορίζουμε το κουτάβι για λίγη ώρα σε ένα δωμάτιο ή ακόμα καλύτερα σε ένα πάρκο ή crate, που θα έχουμε βάλει στο δωμάτιο του σπιτιού που χρησιμοποιούμε περισσότερο, και απ’ όπου θα το βγάζουμε και θα το καθοδηγούμε στην πάνα αρκετά συχνά μέσα στην ημέρα.

 Εάν ο χώρος του σπιτιού, όπου κινείται το κουταβάκι, είναι μεγάλος, βάζουμε περισσότερες πάνες, για να μπορεί να βρίσκει εύκολα μια όταν τη χρειάζεται, και πάντα σε σταθερά σημεία, γιατί ο σκύλος συνηθίζει να πηγαίνει σε συγκεκριμένα μέρη.

 Σιγά-σιγά όσο μεγαλώνει το κουταβάκι και έχει μάθει να πηγαίνει στην πάνα, αρχίζουμε να αφαιρούμε από το χώρο σταδιακά ολοένα και περισσότερες πάνες, ώστε να μείνει μόνο μία.

 Δεν ξεχνάμε: να επιβραβεύουμε το κουταβάκι μας κάθε φορά που λερώνει στην πάνα είτε αφού το έχουμε μεταφέρει εμείς εκεί είτε αφού έχει πάει μόνο του.

 *Πολύτιμη συμβουλή: Υπάρχουν κουταβάκια που συνηθίζουν να «σκίζουν την πάνα». Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές (σ.σ. βαρεμάρα, έλλειψη εκτόνωσης σωματικής και πνευματικής, να τραβήξει την προσοχή μας, σύνδεση της πάνας με κάτι αρνητικό κτλ.), η λύση όμως μια: αφήνουμε την πάνα στο χώρο, όπου κινείται το κουτάβι, πάντα υπό επιτήρηση και το διορθώνουμε όταν το δούμε να την καταστρέφει.



2) Κοινωνικοποίηση: Ξεκινά με τους ανθρώπους που έρχονται στο σπίτι και συνεχίζεται με τη βόλτα.
Ο σκύλος πρέπει να μάθει να υποδέχεται τους «ξένους» χωρίς να πηδάει πάνω τους, χωρίς να τους γαβγίζει, χωρίς φόβο και επιφυλακτικότητα. Γι’ αυτό φροντίζουμε να φέρουμε το κουταβάκι μας σε επαφή με ανθρώπους από πολύ νωρίς και να το καθοδηγούμε σωστά κάθε φορά.

 Το επιβραβεύουμε όταν η προσέγγισή του είναι σωστή και το διορθώνουμε στις περιπτώσεις που συμπεριφέρεται λάθος.

 Στη βόλτα, το φέρνουμε σε επαφή με άλλους σκύλους, το αφήνουμε να μυριστεί μαζί τους και να παίξει. Επίσης, το πηγαίνουμε από πολυσύχναστα σημεία –με θορύβους, κόσμο, αυτοκίνητα- για να τα συνηθίσει γρήγορα, καθώς και από «περίεργα» μέρη, όπως σχάρες, ψηλά αντικείμενα κτλ.


3) Προβληματική συμπεριφορά: Ένα κουταβάκι δαγκώνει κυρίως σε στιγμές έντονου παιχνιδιού και υπερέντασης ή σε περιπτώσεις παρεξήγησης, όταν βαριέται, όταν βγάζει τα νέα του δοντάκια ή επειδή με το στόμα ανακαλύπτει τον κόσμο ή όταν άθελά μας τροφοδοτούμε αυτή την συμπεριφορά. 

Σε γενικές γραμμές, αποφεύγουμε το άγριο παιχνίδι, διορθώνουμε με το «ΜΗ», εκτονώνουμε το σκύλο μας με παιχνίδι και βόλτα, ξεκινάμε τη βασική εκπαίδευση, μένουμε ψύχραιμοι και ήρεμοι και τον διορθώνουμε χωρίς φωνές, πανικό και εκνευρισμό.

 Το άγχος αποχωρισμού είναι ο δεύτερος... πονοκέφαλος για τους κηδεμόνες. Έντονο γάβγισμα και κλαψούρισμα, ζημιές και ακαθαρσίες παντού. Λύση υπάρχει, αλλά η εκπαίδευση γίνεται σταδιακά.

Προκειμένου να μειώσουμε την εξάρτηση του σκύλου από εμάς, δεν του επιτρέπουμε να μας ακολουθεί παντού και δεν ασχολούμαστε όλη την ώρα μαζί του, κάνουμε εικονικές αποχωρίσεις, φροντίζουμε να έχουμε εκτονώσει τον σκύλο μας πριν την έξοδό μας, περιορίζουμε τον σκύλο σε ένα μικρό δωμάτιο (σ.σ.: οι φοβικοί σκύλοι λειτουργούν καλύτερα σε περιορισμένους χώρους), αφήνουμε στον σκύλο διάφορες λιχουδιές και κόκαλα του εμπορίου για να ασχολείται.

*Πολύτιμη συμβουλή: Το άγχος αποχωρισμού συνδέεται άμεσα με τον βαθμό ανασφάλειας ενός σκύλου, όπως επίσης με την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία του κηδεμόνα.

Ρενάτα Γρυπάρη - Εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

http://www.nooz.gr/

0 on: "Κουτάβι: Η εκπαίδευση ξεκινάει... αμέσως τώρα!"