loading...

Θυμάσαι… Μικρό παιδί που φοβόσουν έξω στον κόσμο μην χάσεις τη Μαμά σου; Τώρα γίνεσαι ΕΣΥ -ο ίδιος- ο Φόβος αυτός;

Θυμάσαι… Μικρό παιδί που φοβόσουν έξω στον κόσμο μην χάσεις τη Μαμά σου; Τώρα γίνεσαι ΕΣΥ -ο ίδιος- ο Φόβος αυτός;




Όταν ο άνθρωπος γίνεται ο Ίδιος, ο χειρότερός Του φόβος απέναντι σε ένα αθώο πλάσμα όμοιο με το αθώο παιδί που ήταν κάποτε ο ίδιος…


Οι άνθρωποι από μικρά κιόλας παιδιά έχουν την τάση να προσωποποιούν ή ακόμα και να «ντύνονται» (ως) οι φόβοι τους.

Είναι ένας τρόπος να ξορκίσουμε τους φόβους μας και να τους καταπολεμήσουμε. Τους φορτώνουμε σε ένα άμοιρο φάντασμα-πειρατή με μαύρα δόντια και μούσι από αντι-αλλεργικό βαμβάκι, είτε μέσα από μία εγωιστική πράξη – όπως ένα παράλογο ξέσπασμα (επειδή είναι μεσημέρι και ο κόσμος κοιμάται για να εκτονωθείς στην πιλοτή ή αν είσαι τυχερός στην πλατεία).



Είτε προσωποποιούμε τον φόβο μας σε ένα τρίτο πρόσωπο, είτε εκφράζουμε τον φόβο μας μέσω του εγωισμού μας, που -αποτελεί  «καλό αγωγό» και – συγκεντρώνει τις ακραίες τάσεις των βασικών μας ενστίκτων.

Θυμάσαι… μικρό παιδί που φοβόσουν μην χάσεις τη μαμά σου και κοιτούσες γύρω για να την δεις ότι είναι εκεί; …..αχ και αυτό το χαμόγελό της…

Φαντάσου τώρα… ένα πρωί ξυπνάς και η μαμά σε παίρνει για μια μεγάλη βόλτα με το αυτοκίνητο που σου αρέσει και να βγάζεις το κεφάλι έξω από το παράθυρο…

Φτάνεις και σε πάει σε ένα μέρος που έχει και άλλα παιδιά. Ένιωθες ότι σήμερα ιδίως η μαμά φερότανε λίγο αλλοπρόσαλλα. » Μα γιατί έχει τόσα πολλά παιδάκια εδώ μέσα; Που είναι η μαμά τους;»

Μόλις γύρισες το κεφάλι σου και μια γυναικεία φωνή -γλυκιά δε λέω…-  σου μιλάει μία σαν να προσκαλεί σε παιχνίδι αλλά η φωνή της κρύβει και κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω αλλά δεν μ’ αρέσει… Δεν θέλω! (Λαχάνιασμα)

Που είναι η μαμά μου;


Ένιωθα κάπως… λάθος τα πράγματα σήμερα…
Με παράτησε…



Εγώ φταίω! Για όλα εγώ φταίω…



Εγώ Φταίω….


Δείτε την πραγματική ιστορία της Ηλέκτρας του ημίαιμου pitbull της φωτογραφίας ΕΔΩ

COMMENTS

loading...
loading...