loading...

Χρόνια πολλά, μαμά! Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου

Χρόνια πολλά, μαμά! Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου


Δεν ξέρω αν με αγόρασαν για λύκο και δεν τους βγήκα αρκετά άγριος, δεν ξέρω αν γεννήθηκα και εγώ μέσα σε μια αυλή, σε ένα από τα λεγόμενα παράνομα εκτροφεία, από κάποιον ανεύθυνο που δε στείρωσε το σκύλο του. Θυμάμαι όμως που με παράτησαν σε μια πόλη όπου με φρόντιζαν για λίγο καιρό και μετά με μετέφεραν σε ένα χωριό, γιατί ήμουν ανεπιθύμητος. Και εκεί βρήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου αγάπη! Στην αυλή ενός σχολείου!



Γράφει εκ μέρους του Πρίγκιπα, η Κατερίνα Παπαποστόλου, Εκπαιδευτικός, Εκπαιδεύτρια Σκύλων και Δημιουργός της ομάδας Ζω.Ε.Σ. (Ζωοφιλικές Ενημερώσεις Σχολείων)

Εκεί απέκτησα όνομα και οικογένεια! Και έζησα 2 μήνες κοντά τους μέσα στα χάδια των μικρών παιδιών που συνεχώς με φρόντιζαν. Ακόμη με βαρύ κρύο και με χιόνια και με βροχή. Εκεί μπροστά στα μάτια μου είδα έναν αγαπημένο μου φίλο να ξεψυχάει από φόλα και τότε άρχισα αλήθεια να φοβάμαι.

Μέχρι τη μέρα που ένα αυτοκίνητο του Δήμου με μετέφερε στο κυνοκομείο της πόλης που ήμουν πρώτα, γιατί ήμουν λέει επικίνδυνος και επιθετικός για να ζω μέσα σε στην αυλή ενός σχολείου. Τότε τρομοκρατήθηκα και είπα πως αυτό ήταν τελείωσε η ζωή μου.


Η πρώτη μου νύχτα πίσω από τα κάγκελα ενός κλουβιού ήταν ένας εφιάλτης. Σκοτάδι, φόβος, ανασφάλεια, απελπισία. Πόση ζωή άραγε ακόμη μου αναλογούσε; Πότε δε θα χωρούσα άλλο μέσα στο κλουβί για να μπει ο επόμενος;

Για κείνους ήμουν μονάχα ένας αριθμός. Το μόνο που θυμόμουν ήταν τα μάτια μιας Δασκάλας που με κοίταζε καθώς με απομάκρυναν από το σχολείο και νομίζω μου φώναζε να μη φοβάμαι. Εκείνη θυμόμουν για να μπορώ σε κάτι να ελπίζω. Τρεις μέρες μέσα στο κλουβί ούτε έφαγα, ούτε ήπια νερό, ούτε κοιμήθηκα.

Κοίταζα τους υπόλοιπους κρατούμενους δίπλα μου και όλοι μα όλοι είχαν να διηγηθούν μια πονεμένη ιστορία και ένα γιατί. Και αναρωτιόμουν θα απαντηθεί άραγε ποτέ;


Το πρωινό που άκουσα τον γνωστό ήχο από το αυτοκίνητο που κάθε πρωί περίμενα στο σχολείο με τόση χαρά και αγάπη ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου! Ήρθε να με πάρει όπως μου υποσχέθηκε!

Τέρμα η μοναξιά πίσω από τα κάγκελα. Με πλησίασε, την κοίταξα στα μάτια με τόση ευγνωμοσύνη και νομίζω έκλαιγε μα με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου και να μη φοβάμαι!

Στο δρόμο για το κτηνιατρείο ακούγαμε την ομορφότερη μουσική, με κράταγε αγκαλιά ακόμη μια πριγκίπισσα και μου έλεγαν ιστορίες για παραμύθια όπου οι κακοί δράκοι νικήθηκαν.


Και τότε κατάλαβα πως ίσως και εγώ βρω μια οικογένεια και μια μονάχα δική μου μαμά. Έζησα για 4 μήνες μέσα σε μια πανσιόν φιλοξενίας σκύλων όπου γνώρισα μια μοναδική οικογένεια που με βοήθησε να πολεμήσω τους φόβους μου και να ξεκινήσω να ζω και πάλι από την αρχή.

Να εμπιστευτώ τα ανθρώπινα χέρια που τόσο με πλήγωσαν. Ήμουν χαρούμενος για πρώτη φορά! Είχα κάθε μέρα φαγητό, καθαρό νερό, στέγη, ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές και ένιωθα ασφαλής! Εκεί είδα και τα πιο ωραία όνειρα! Ένα σπίτι όπως ακριβώς το ονειρευόμουν!

Σε αυτό το σπίτι ζω σήμερα! Την πρώτη μέρα που ξύπνησα στο καινούριο μου σπίτι, κοίταξα γύρω μου και ενώ ήταν όλα καινούρια, πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα μέσα μου «σώθηκα!».


Και σήμερα είμαι στα γενέθλια της μαμάς μου! Εκείνη που χωρίς να με δει καν από κοντά με αγάπησε από μία μονάχα φωτογραφία! Και αποφάσισε να μου χαρίσει μια ακόμη ευκαιρία! Μέσα σε 3 μήνες περίπου που ζω μαζί τους και πού δεν έχω πάει και τι δεν έχω ζήσει!

Εκδρομές, βόλτες στη φύση, βόλτες στην πόλη, παιχνίδια ασταμάτητα με την αδερφή μου που τόσο πολύ με αγαπάει και της αρέσει να μου διαβάζει παραμύθια.

Σαν χθες θυμάμαι τη μαμά μου  να με κοιτάει δακρυσμένη όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το χαμόγελό μου! Και της το χάρισα γιατί το αξίζει! Που τόσο πολύ με αγαπάει. Που δεν την ένοιαζε αν ήμουν καθαρόαιμος, αν ήμουν άγριος, αν ήμουν μικρός ή μεγάλος, αν λέρωνα μέσα στο σπίτι, αν έκανα φασαρία, αν ήμουν καλός φύλακας, αν θα τα πήγαινα καλά με την πολυαγαπημένη της κόρη!


Δεν κοίταξε τίποτα από όλα αυτά όχι γιατί δεν την απασχολούσαν αλλά απλά γιατί ήταν αποφασισμένη να τα αλλάξει μαζί μου και να με βοηθήσει να γίνω αυτό που ακριβώς εκείνη ονειρευόταν για μένα. Ο παντοτινός τους φίλος που θα τους αγαπάει δίχως όρια και όρους. 

Παντοτινά και άδολα. Για κείνο το χέρι που του άπλωσαν για να βγει στο φως, για κείνα τα σκοτάδια που μαζί του νίκησαν. Για εκείνο το «πάρε με μαζί σου και θα αγγίξουμε την πραγματική ευτυχία».

Πολλοί όλους εκείνους που διασώζουνε ψυχές από τους δρόμους και τα κυνοκομεία τους θεωρούν γραφικούς και τρελούς με ψυχικά ελλείμματα. Και αναρωτιέμαι εκείνοι που βλέπουν αυτόν τον πόνο σε ένα πλάσμα σαν εμένα ή τον αργό και βασανιστικό του θάνατο από φόλα είναι ψυχικά ισορροπημένοι; Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί η δική μου μαμά και όλες αυτές οι μαμάδες ηρωίδες απογοητεύονται πως ο κόσμος αυτός δεν αλλάζει.

Και κάθε πρωί ξυπνούν, παίρνουν μια βαθιά ανάσα και λένε αυτόν τον κόσμο θα τον αλλάξουν εκείνες! Και δε σταματούν να αγωνίζονται. Και  η μέρα που αντικρίζουν το πρώτο μας χαμόγελο είναι και η στιγμή που φωνάζουν πως όλος αυτός ο αγώνας μέχρι σήμερα όντως άξιζε!»
Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα λοιπόν, μαμά!


Για όσους δεν το γνωρίζουν, υπενθυμίζουμε πως ο Άξελ βρέθηκε αδέσποτος σε ένα χωριό της Ημαθίας τον Δεκέμβριο του 2016 και αφού περισυλλέχθηκε σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση από την Κατερίνα Παπαποστόλου η οποία και ανέλαβε όλα τα έξοδα του μέχρι να πάει στην παντοτινή του οικογένεια, ζει σήμερα ευτυχισμένος σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, οι οποίοι και αποφάσισαν να τον υιοθετήσουν μονάχα μέσα από μια φωτογραφία! 



Την ιστορία του μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.
Πηγή: istoriesadespoton.gr

COMMENTS

loading...